خودمراقبتی و انعطاف‌پذیری روان‌شناختی کادر درمان؛ ضرورتی حرفه‌ای برای حفظ استانداردهای بالینی

سلامت روان، زیربنای ارائه خدمات باکیفیت و همدلانه در محیط‌های درمانی است. در مواجهه مستمر با رنج، درد، سوگ و فشارهای ساختاری محیط کار، تجربه‌ی علائمی چون افت انگیزش یا احساس بی‌کفایتی، نشانه‌ی ضعف فرد نیست؛ بلکه پاسخ انطباقی سیستم عصبی به استرس‌های مزمن است.

به گزارش تلویزیون اینترنتی دانشگاه علوم پزشکی تهران ، در شیفت‌های پرفشار و مواجهه با چالش‌های بالینی، توجه به شاخص‌های سلامت روان و به‌کارگیری تکنیک‌های علمی برای ارتقای «انعطاف‌پذیری روان‌شناختی» از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. در ادامه به مهم‌ترین راهکارها در این زمینه می‌پردازیم:

🔹 گسلش شناختی (Cognitive Defusion): ایجاد فاصله میان خود و افکار

در محیط‌های پرفشار، درمانگر ممکن است افکار خودکار منفی (مانند احساس فشار شدید یا عدم تمرکز) را به عنوان یک حقیقت مطلق تلقی کند. گسلش شناختی به ما کمک می‌کند به جای هم‌جوشی با این افکار، به آن‌ها به عنوان یک فرآیند ذهنی نگاه کنیم و تمرکز اصلی خود را روی داده‌های آبجکتیو بیمار بگذاریم.

🔹 ذهن‌آگاهی لحظه‌ای (Mindfulness): تمرکز بر زمان حال

هنگامی که با علائم بیولوژیک بدن (مانند افزایش ضربان قلب یا تنش‌های عصبی) مواجه می‌شویم، یعنی آلارم بدن فعال شده است. در این شرایط نیازی به مدیتیشن طولانی نیست؛ تنها با چند ثانیه مکث، تنفس عمیق ذهن‌آگاهانه و تمرکز بر زمان حال، می‌توانیم به اضطراب فضا بدهیم تا ما را مدیریت نکند و با آرامش به کار خود بازگردیم.

فراموش نکنیم؛ خودمراقبتی یک امر تشریفاتی نیست، بلکه ضرورتی حرفه‌ای برای ادامه خدمت‌رسانی است. بیایید فرهنگ حمایت متقابل را به بخشی از روتین کاری خود تبدیل کنیم.